سرمایه گذاری ، یکی از راه های کسب درآمد برای سرمایه گذاران است. صاحبان سرمایه های کم و کلان در بیشتر مواقع به دنبال راهی برای به جریان انداختن پول و سرمایه خود هستند تا از این طریق هم سرمایه آن ها راکد و بدون استفاده نماند و هم اینکه بتوانند از این پول و سرمایه ای که در اختیار دارند ، استفاده کرده و بهره ببرند. سرمایه گذاری در چند روش شکل می گیرد. برخی از سرمایه گذاران به سراغ بانک ها رفته ، برخی در بورس و بازار سهام سرمایه گذاری می کنند ، برخی در صندوق های خانوادگی و برخی نیز در شرکت ها و بخش های تجاری که شامل واحد های تولیدی ، تجاری ، وارداتی و غیره هستند.

معمولا اکثر افراد به دنبال دستیابی به کسب و کار از راه قانونی و درست می باشند. اگر پایه و اساس شرکت و یا بازاری بر طبق اصول شرعی و عرفی بنا نهاده نشده باشد ، چطور می توان به این نوع کسب و کار و سرمایه گذاری اعتماد کرد؟ در ابتدای کار ، سرمایه گذاران به سراغ جایی می روند که از سود و زیان آن اگاه باشند ، زمانی که میزان ضرر رسانی کاری نسبت به سود و منفعت آن بیشتر باشد ، بدون شک نتیجه ای جز شکست عاید فرد نخواهد شد. شاید به ظاهر در عمل موفقیت آمیز به نظر برسد ، اما با گذشت زمان این نوع سرمایه گذاری با مشکل مواجه شده و پیشرفتی در کار مشاهده نخواهد شد.

متاسفانه هدف اکثر مردم ایران برای سرمایه گذاری بسیار محدود است و اکثر آن ها ترجیح می دهند که پول خود را در بانک سرمایه گذاری کنند. باید گفت که سرمایه گذاری در بانک ها با سود کمی که در نظر گرفته اند چیزی جز ضرر برای سرمایه گذار نخواهد بود. زیرا بانک ها از سرمایه مردم استفاده کرده و سود های بسیار بالا دریافت می کنند و در مقابل سود ناچیزی به سپرده گذاران و یا سرمایه گذاران می دهند. حتی در زمانی که بانک و یا موسسات بانکی دچار ورشکستی شوند ، سرمایه گذاران بیشترین خسارت و ضرر را می بینند. وقتی کسی به عنوان صاحب سرمایه ، پول خود را به منظور سرمایه گذاری در اختیار بانک و یا فردی می گذارد ، و در مقابل بانک و یا سرمایه پذیر ، سود مشخص و ثابتی را به طور ماهانه تعیین می کند ، این کار ربا محسوب می شود. یعنی به زبان ساده تر می توان گفت مقدار اضافه بابت آن مبلغ قرضی ، ربا بوده و در اینجا قرض گیرنده ، به خاطر پولی که می گیرد ، به سرمایه گذار و یا قرض دهنده پول اضافی می دهد ، یعنی همان ربا.

اما اگر بر طبق قرارداد دو طرفه که میان سرمایه گذار و سرمایه دار ایجاد می شود ، تقسیم سود صورت گیرد ، این مورد ربا نبوده و و در نتیجه میزان سودی که به هر دو طرف تعلق می گیرد ،کاملا حلال است. در هر صورت ربا حرام بوده و در هر قالبی که صورت گیرد تفاوتی در اصل موضوع نداشته و باعث ایجاد مشکلاتی برای هر دو طرف می شود. سرمایه گذاری حلال یعنی اینکه  سرمایه گذار در سود و زیان آن شریک می شود. زیرا اگر فقط سود در نظر گرفته شود این سرمایه گذاری صحیح و حلال نبوده و درصد ثابت برای میزان سود نیز ربا شمرده می شود.

در اکثر آیات  قران کریم در مورد ربا  گفته شده است : در سوره آل عمران و در آیات 132-130 بر رباخواری تاکید شده و رباخواران را به عذاب الهی بیم می دهد. در آیه ای دیگر امده است که آن سودی که شما به رسم ربا دادید که بر اموال مردم رباخوار بیفزاید ، نزد خداوند هرگز افزوده نشده و آن زکاتی که از روی شوق و اخلاص به خدا ، به فقیران دادید ، ثوابش چندین برابر می شود.

در آیه ای دیگر از قرآن کریم در مورد ربا آمده است که  : و هم بدین جهت که ربا می گرفتند ، در صورتی که از ربا خوردن نهی شده بودند و هم از آن رو که اموال مردم را به باطل می خوردند و به کیفر رسند و ما برای کافران و رباخواران عذابی دردناک مهیا کرده ایم .

همچنین در احادیث زیادی نیز که از ائمه اطهار در دست است در نهی از رباخواری فراوان اشاره شده است . حدیثی از امام صادق در مورد رباخواری وجود دارد که در آن آمده است : یک درهم ربا در نزد خداوند ، سنگین تر از هفتاد بار زنا کردن با محارم در خانه خدا بوده و ربا هفتاد جزء دارد که آسان ترینش این است که مردی با مادرش در بیت الحرام ، ازدواج کند. !

در حدیثی دیگر از رسول اکرم در مورد ربا آمده است که : خدای عزوجل ، رباخوار و ربا دهنده و نویسنده و شاهد بر آن را لعنت کرده است.

با توجه آیات و احادیث ذکر شده می توان گفت که هر گونه سرمایه گذاری در بانک ، بازار بورس و سایر بخش هایی که سود ثابتی تعیین می کنند ربا محسوب شده و سرمایه گذاری همراه با ربا و ادامه دادن آن حلال و جایز نیست. سرمایه گذاران می توانند در شرکت های خصوصی و تولیدی علاوه بر مشارکت در فعالیت اقتصادی ، بدون وجود ربا ، به سود دلخواه خود نیز دست پیدا کنند.

با توجه به اوضاع اقتصادی هر کشوری ، میتوان گفت که سرمایه گذاری صاحبان سرمایه معمولا تاثیر مستقیمی در روند توسعه و یا رکود اقتصاد آن کشور خواهد داشت. اگر سرمایه گذاران ، در بخش اقتصادی و تولیدی و توسعه شرکت های خصوصی سرمایه گذاری کرده و مشارکت داشته باشند ، بدون شک این کار سبب توسعه اقتصادی و همچنین بهره مندی از مزایا و سود این نوع مشارکت خواهد شد.  حال باید دید که سرمایه گذاری در کدام یک از بخش ها بهتر و مناسب تر است .. سرمایه گذاری در بازار بورس و طلا و ارز نوعی سرمایه گذاری حلال است . اما برای ورود به این بازار و سرمایه گذاری دراین بخش ، سرمایه گذاران موارد زیادی را باید در نظر بگیرند. یکی از مهم ترین مسائل مربوط به این نوع سرمایه گذاری ، شناخت و آگاهی کامل از بازار بوده و مطمئنا بدون شناخت و پذیرش ضرر و زیان احتمالی ، نمی توان توقع سود مناسب و خوبی را داشت . اکثر افرادی که در بورس فعاللیت می کنند ، افرادی کارکشته و با تجربه هستند که به تمام امور مربوط به بازار وارد بوده و  عملکرد آن ها با احتیاط و اگاهانه می باشد. حالا اگر سرمایه گذاری بدون پیش زمینه قلبی و تجربه کافی قدم به این بازار گذاشته و اقدام به سرمایه گذاری کند ، بدون شکست با شکست مواجه می شود. با توجه به نوسان زیادی که در بازار بورس وجود دارد ، معمولا ریسک و خطرات احتمالی آن نیز بالا بوده و یک سرمایه گذار ، با توجه به قبول تمام خطرات ورود به این سرمایه گذاری ، باید اقدام به این کار کند. اگر سهام بازار به طور ناگهانی سقوط کند ، صاحبان سرمایه همگی دچار ضرر و زیان می شوند.

متاسفانه امروزه اکثر مردم و سرمایه گذاران ، ترجیح می دهند که پول خود را در بانک ها سرمایه گذاری کنند و به این ترتیب کسب و کار و تجارت و کلا اقتصاد کشور ضعیف شده و صاحبان شرکت ها از جمله شرکت های تولیدی ، خدماتی ، و غیره همگی رونق خود را از دست می دهند و همین کار باعث می شود تا اقتصاد کشور نیز ضعیفر شود. به همین دلیل اگر در بخش ها و شرکت های خصوصی سرمایه گذاری شود در کنار مشارکتی مناسب ، هم سرمایه گذاران به سود و منفعت می رسند و هم رونق اقتصادی شرکت ها و بعد از آن کشور ، شکل می گیرد. بازار بورس و شرکت های خصوصی هر دو شکلی از سرمایه گذاری حلال محسوب می شوند . اما بازار بورس دارای نوسانات زیادی است و سرمایه گذاری در آن همیشه با خطرات احتمالی همراه است . اما در شرکت های خصوصی این موارد وجود نداشته و اگر شرکت دچار ضرر و زیان شود ، سرمایه گذار از این ضرر و زیان آگاه بوده و با توافق طرفین این مشارکت انجام می شود. البته سرمایه گذاران موفق کسانی هستند که سرمایه و پول خود را در بخش های مختلف و به میزان کم در جریان می گذارند. در ابتدا امتحان کرده و تمام جوانب را در نظر می گیرند. به عنوان مثال ، سرمایه گذاران  هم وارد بازار بورس شده و هم در شرکت های خصوصی سرمایه گذاری می کنند ، اما تمام سرمایه خود را به جریان نمی اندازند. بلکه برای مدت زمانی تمام موارد را سنجیده و پس از آن کم کم به افزایش سرمایه می پردازند.

البته شرکت های خصوصی بر طبق فعالیت هایی که دارند ممکن است دچار ضرر و زیان شوند. به عنوان مثال صاحب یک مرغداری را در نظر بگیرید که در گرمای تابستان ناگهان دچار مشکل برق شده و سیستم دمای مرغداری اشکال پیدا کند ، در این زمان ممکن است تمام مرغ ها تلف شده و ضرر زیادی به مرغداری وارد شود. و یا مثلا یک شرکت وارد کننده و یا تولید کننده مواد غذایی ، ممکن است در زمان لازم قادر به فروش کالاهای خود نبوده و به دلیل فاسد شدن مواد غذایی وارداتی و یا تولیدی ، دچار ضرر و زیان شود. اما باید گفت که میزان ریسک و ضرر و زیان ، در شرکت هایی که محصولات فاسد شدنی ندارند و اقلام خاصی را وارد و یا تولید می کنند ، بسیار کمتر است. به همین ترتیب شرکت های تولیدی ، شرکت های فروش خدمات و کالاهای مبتنی بر تکنولوژی نیز دارای کمترین ضرر و زیان هستند.

در مورد ایجاد ضرر و زیان در شرکت های خصوصی همانند شرکت های تولیدی که مواد فاسد شدنی دارند و یا مرغداری ها ، می توان گفت که ، شرکت های بیمه تا حدود زیادی این مشکلات را حل کرده و در صورتی که تولید کننده و یا وارد کننده بیمه باشند ، خسارت وارده به طور کامل پرداخت می شود.

سرمایه گذاری خصوصی معمولا به صورت سرمایه گذاری در شرکت های خصوصی می باشد که از حوزه بازار بورس جدا هستند . معمولا سرمایه گذاری در شرکت های خصوصی به صورت بلند مدت بوده و میزان سرمایه گذاری نیز بالا خواهد بود. علاوه بر این ، میزان بازدهی و سود دهی سرمایه در شرکت های خصوصی ، به مراتب بسیار بالاتر از شرکت های فعال در بورس می باشد. سرمایه گذاران برای سرمایه گذاری در شرکت های خصوصی به طور معمول ، شرکت هایی را انتخاب می کنند که امتحان خود را پس داده اند و دارای سابقه کاری بالا بوده و حتی در مورد فروش نیز موفقیت آمیز عمل کرده اند.

شرکت های خصوصی بهترین گزینه برای سرمایه گذاری می باشد زیرا با توجه به موارد عنوان شده در مورد ربا ، ضرر و زیان ، نوسان بازار بورس و از این قبیل ، از ریسک کمتری برخوردار بوده و سرمایه گذار قادر است سرمایه خود را در روشی حلال و مناسب به جریان بیندازد. توسعه و پیشرفت سرمایه گذاری در شرکت های خصوصی به چند دهه قبل می رسد. تامین مالی شرکت های خصوصی به طور عمده مبتنی بر جذب سرمایه بوده و از این طریق می توانند توسعه پیدا کنند. شرکت های خصوصی نسبت به شرکت های دولتی معمولا درآمدی بالاتر و مشکلاتی کمتر دارند. البته راز این موفقیت شرکت های خصوصی موفق این است که هدف و مقصد آن ها مشخص بوده و بر طبق همان هدف برنامه ریزی می کنند. فعالیت آن ها مداوم و همیشگی بوده و به عملکردی ثابت و مشخص دارند. شرکت های خصوصی موفق در صورت جذب سرمایه کافی به راحتی می توانند نیاز خود ، کارمندان ، مجموعه و همچنین سرمایه گذار را تامین کنند و این کار سبب ایجاد مشارکتی مداوم و پایدار می شود. تمام شرکت های خصوصی به طور کلی برای ایجاد طرح ها و مشاغل جدید ، نیازمند تامین مالی هستند. رابطه بین سرمایه گذار و سرمایه پذیر در صورتی بازده خوبی خواهد داشت که خواست های دو طرف تا حدودی در نظر گرفته شده و مسیر واحد و مشخصی را دنبال کنند. تمام این امور در سرمایه گذاری شرکت های خصوصی قابل مشاهده می باشد.

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *